சொற்களால் நெய்யப்பட்ட சவுக்கு

அப்பனின் கைகளால் அடிப்பவன் :

சொற்களால் நெய்யப்பட்ட சவுக்கு

·###    

யாழன்  ஆதி

அதியனும் யாழன்ஆதியும்

               அதியனின் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பு இது. முதல் தொகுப்பில் காதல் கவிதைகளைத் தந்தவர் இந்தத் தொகுப்பில் எதார்த்த வாழ்வின் இருட்பிரதேசங்களில் தான் கண்ட உண்மைகளைக் கவிதைகளாக்கி உள்ளார்.

              இந்தகையக் கவிதைகள் சமூகத்தால் எப்படி எதிர்கொள்ளப்படுகின்றன என்பது  ஒரு கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கு இரண்டு தரப்பார் பதிலாற்ற வேண்டியுள்ளது. ஒன்று பொதுச் சமூகம் இந்தக் கேள்வியை எப்படி எதிர்கொள்கிறது என்பது. அதாவது பொதுப் புத்தி சமூகம் அல்லது சாதிய மேலாண்மைச் சமூகம் இந்தக் கவிதைகளை எப்படிப் பார்க்கிறது? சாதிய இந்து மனோநிலை உள்ள பிற எழுத்தாளர்கள் இத்தகைய கவிதைகளைக் குறித்து பேசுவதில்லை. அதன் காரணமும் மிக எளிது.  அவர்கள் இந்தக் கவிதைகளை வாசிப்பதில்லை. கணையாழியின் கடைசிபக்கங்களில் பேசப்படுவதற்கோ வெங்கட்சாமிநாதன் போன்றோரின் பார்வை இவற்றின் மேல் படுவதற்கோ  எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. ஆனால் நவீனக் கவிதைகளின் தோற்றம் நிகழ்ந்த காலங்களில்  இவர்களின் இலக்கிய செயல்பாடு எப்படி இருந்தது. இப்போது ஏன் அவர்கள் அப்படி செயல்படவில்லை. ஒருவேளை வயது காரணமாக இருக்குமோ என்றால் அதுவும் இல்லைதான். இந்தக் கவிதைகள் ஒதுக்கப்படுவதற்கு சாதிய மனநிலைதான் காரணம். அத்தகு சாதிய மனநிலை அறிவுலகத்திலும் இருப்பதால் இந்த அறிவு ஒதுக்கல் நடைபெறுகிறது.

              இது அதியனுக்கு மட்டும் நிகழ்கிற ஒன்றுஅல்ல. அம்பேத்கருக்கே இதுதான் நிலை. மிகப்பெரிய சமூகவிடுதலைக் காரராக அவர் இருந்தாலும் அவரின் எழுத்துகள் எல்லாம் சமூகத்தின் எல்லா நிலைகளிலும் வைத்து ஆராயப்படவேண்டிய ஒன்று. பொருளாதாரத் துறையாகிலும் இலக்கிய துறையானாலும், அரசியல் துறையானாலும், சட்டமானாலும், சமூகவியலானாலும், மானுடவியலானாலும், சமயமானாலும் எந்தத் துறையெனினும் அம்பேத்கரின் பணிகளைக் குறித்த கொண்டாட்டம் யாரிடம் இருக்கிறது? எந்த உயர் சமூகத்தினராயினும் அவர்கள் அம்பேத்கரின் அறிவை ஏற்பதில்லை.  தன் வாழ்நாளில் ஒரு லட்சம் பக்கங்களை எழுதியவர் அம்பேத்கர். அறுபதாயிரம் பக்கங்களை எழுதியவர் காரல் மார்க்ஸ். இருவரும் மானுடவிடுதலைக்காகவே வாழ்ந்தனர். அவர் பொருளாதார அடிப்படையில் சமூகத்தைக் கண்ணோக்கினார். இவர் சமூக  அமைப்பின் அடிப்படையில் விடுதலையைக் குறித்துப் பேசினார். அவரவர் வாழ்வுச்சூழல் அப்படி. ஆனால் இருவருக்கும் ஒன்றுதான் குறிக்கோள், மக்கள் விடுதலை. ஆனால் ஒருவர் உலகத்தலைவர். இன்னொருவர் சேரித்தலைவர். ஊர் என்னும் அமைப்பில் இருக்கும் படித்தவர்கள் கூட  அம்பேத்கர் அவர்களின் பணிகளைக் குறித்த அங்கீகாரத்தை வழங்க தற்போதும் அவர்கள் தயாரில்லை.

            பொதுச் சமூகத்தின் மனசாட்சியை நோக்கி ஆதவன் தீட்சண்யாவின் குரலில் இப்படிக் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. சுவரின் இந்தப்பக்கம்நின்று கைகளை நீட்டி  கைகளைக் கொடுங்கள் என்று கேட்கிறேன். அந்தப் பக்கம் மனிதர்கள் யாரும் இல்லையா? மனிதர்கள் அற்ற ஒரு சமூக அமைப்பில்தான் விளிம்புநிலை மக்கள்  தங்கள் துயர்களை சொல்லி சொல்லி மாய்கிறார்களா? அதியனின் கவிதைகளும் அப்படித்தான் தன் குரலை உயர்த்துகிறதா?.

             அதியனின் தாத்தாவும் அவருடைய வாழ்வும் இந்தத் தொகுப்பில் தலித் வாழ்வின் பிரதிநிதிகளாகின்றனர். தலித்துகளின் எத்தகைய வாழ்வும் போராட்டத்திற்குரியதாகவும்  விடுதலைக்கானதாகவும் அல்லது எப்போதும் எதிர்ப்பதற்கானதாகவும்  மட்டுமே இருக்கிறது. வாழ்க்கை  வாழ்வதற்கே என்னும் கோட்பாட்டின்மீது இருக்கும் நம்பிக்கைகளைத் தகர்த்து விளிம்புநிலை மக்களுக்கு வாழ்க்கை போராடுவதற்கே என்று பதிகிறது இத்தொகுப்பு.

             இந்துத்துவ பெருந்தெய்வ வழிபாடு என்பது இன்னும் சாதிய அமைப்பைக் காக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. ஆனால் சாதி அமைப்பின் ஆணிவேராக இந்து மதம் கட்டமைக்கிற சடங்குகளைத் தாண்டியது சிறு தெய்வ வழிபாடு. திருப்பதியில் மாடு வெட்டி கூழ் ஊற்ற முடியுமா? சிவன் கோயிலில் கண்ணப்பன் கதையைத் தவிர வேறெதுவும் நடக்கமுடியுமா? எனவே பெரும்பான்மை இந்து ஆதிக்க மனநிலைக்கெதிராக தங்கள் வாழ்வைக் கட்டமைக்கிறார்கள் தலித்துகள். மாடு, பன்றி வெட்டி கூழுற்றி மாரியாத்தாவிற்கு படைத்து சாப்பிட்டு தன் கொண்டாட்டங்களை நாட்டார் வாழ்வியலாக மாற்றுகின்றனர். ஆனால் மாறாக இந்துத்துவம் மதுரைவீரனை, நந்தனை தன் சாதிய சடங்கிற்குள் அடக்கிக் கொள்ள கட்டுக்கதைகளை ஏவுகிறது. அதியன் தன் கதையை இங்கே பேசுகிறார்

சாராயம்/கருவாடு/சுருட்டு/

ஆடு/மாடு/பன்னி/கோழியென பலியிட்டு/

இன்று என்னைப் போலவே நீயும் வணங்குகிறாய்/

என் பாட்டன்களான /

மதுரைவீரன்/இருச்சி/காத்தவராயன்/நந்தன் என/

அன்று/ உன் பாட்டனுக்கெதிராய் /

அடங்க மறுத்து/அத்துமீறியதால்/பழிவாங்கப்பட்டவர்கள்/

இன்று/சாமிகளானார்கள்/

இன்று/கழுத்தறுந்தும்/மலம் தின்னும்/உன்னோடு சண்டையிடும்/

நாங்கள் யார் தெரியுமா? உன் பிள்ளைகளின் சாமிகள்.

போராட்டத்தின் வெற்றியை இப்படியும் சொல்லலாம்தான். ஆனால் கடந்த கால வரலாறுகளின்மேல் நின்று பார்க்கையில் இதுதான் உண்மையானதாகவும் இருக்கிறது.

              மூன்றுபேர் இருக்கை ஒன்று அய்ந்துபேர் இருக்கையாய் பயணத்தின் கடைசிவரை வாழ்ந்துவிட்டுப் போனது என்று ஒரு படிமக் கவிதை இத்தொகுப்பில் உண்டு. தனக்கான தாங்கும் சக்தியைத் தாண்டி அதிகமான பளுவையும் தன் வாழ்நாளில் சுமக்கும்  தலித்துகளின் குறியீடாக அந்தத் தொடர்வண்டியின் இருக்கை இருக்கிறது என்பது எத்தகைய எதார்த்தம்.

சேரிக்கு வெளியே/கோணல்/மாணலாய்/

சேரிக்குள் வரமறுத்த/கிராமத்துச் சாலைகள்  

இந்தக் கவிதை நவீனமயமாக்கலில் இருக்கும் சாதீயத்தை நோக்கி தன்  கல்லை எறிகிறது. அது மட்டுமல்ல நகரங்களில் இருக்கும் சாலைகள் நேர்நேராக இருக்க  கிராமத்தில் இருக்கும் சாலைகள் ஏன் கோணல் மாணலாய் இருக்கின்றன? கிராமங்கள் சாதியின் இருண்ட கூடங்கள் என்று புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் கூறுகிறார். அப்படியானால் சாதி இந்துக்களின் நிலங்களில் ஊடாக  நேராக வரமுடியாத சாலைகள் சேரிக்குள் வருவதற்கு மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டு வளைந்து வளைந்து வரவேண்டியிருக்கிறது.

                   போர்களற்ற உலகத்தினைதான்  ஒரு ஆக்கவாளி எப்போதும் எதிர்ப்பார்ப்பார். ஆனால் உலகில்  எந்த மூலையிலாவது போர் நடந்துகொண்டுதான்  இருக்கிறது. அது வான் வழியாகவும் இருக்கலாம், தரைவழியாகவும் இருக்கலாம், நீர் வழியாகவும் இருக்கலாம். இந்தப் போர்கள் ஒரு நேரத்தில் முடிந்துவிடலாம்.இவை எல்லாவற்றையும் விட முடியாத போராய் சாதிப்போர் இருக்கிறது அது சுடுகாட்டிற்கான வழிக்காக இருக்கிறது என்னும் கவிதை தலித் போரின் தீவிரத்தைக் காட்டுகிறது.

                    சில கவிதைகளில் அதியன்  காட்டுகின்ற கிராமத்து காட்சிகள் எல்லாம் மனதைக் கவ்வுகிற காட்சிகள். ஒரு தேர்ந்த திரைக்காரனுக்கு நிகரானக் காட்சிகள் அவை அவரின் வாழ்வின்மீதானப் பற்றினை அவர் கொண்டிருக்கும் அன்பினைக் காட்டுகிறது.

                    சென்னையில் இருக்கும் அவருக்கும் கிராமத்தில் இருக்கும் அவர் பையனுக்குமான உறவு நிலைகளை அவர்  கவிதைகளில் வாசிக்கிறபோது ஒரு  கவிதைக்காரன்  தன் குடும்பத்திற்காய் உழைக்கும்போது அவன்  உறவுகளை விடுத்து தூர இருக்கும்போது என்ன விதமான மனோநிலையை உருவாக்கும் என்பதை உணரமுடிகிறது.

                     குறிப்பால் சாதியை அறிதல் என்பது இப்போதைய  சூட்சுமம். அதை ஒரு கவிதையில்  போட்டு உடைப்பார் அதியன். மொழியின் சிக்கனத்தோடு  பெரும் வரலாற்றைச் சொல்ல அவருக்கு கவிதை கைக்கொடுத்திருக்கிறது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அப்போ நீ என நீளும்/ அவன் ஆய்விற்கு முற்றுப்புள்ளியாய்/பறச்சேரி யென்றேன்/ என முடிக்கையில் அவன் ஆராய்ச்சி  எதைத் தேடுகிறது என்பதை உணர்ந்த ஒரு போர்க்குரல் கேட்கிறது. இதனோடு தொடர்புடைய இன்னொரு கவிதை நகர் சார்ந்த வாழ்க்கையில் ஒரு தலித்தின் அச்சம் பதிவாக்கப்பட்டுள்ளது. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் சரியாகப் பேசவில்லையெனில்  உடனே மனத்திற்குள் எழும் அச்சம் அது கண்டுபிடித்துவிட்டார்களோ என்பது. குடியிருப்புகளில் வாழும் தலித்துகள் மாட்டுக்கறி வாங்கி வந்து சுதந்திரமாய் சமைக்கமுடியாது. அதன் வாசம் வெளியே வந்துவிடும் என்பதால் கதவு ஜன்னல்களை எல்லாம் மூடிவிட்டு சமைப்பார்கள் சாப்பிடுவார்கள். இத்தகைய அச்ச வாழ்க்கை எப்படிப்பட்டதாய் இருக்கிறது?

                     உரிமைகளுக்காய் போரிட்ட தாத்தனும் மாமனும் சந்தித்துக்கொள்ளும் ஒரு கவிதை யில் இப்பல்லாம் நம்ம மக்க கொளத்துல இறங்குறாங்க ஆனா கொளத்துலதான் தண்ணியே இல்லையே என்று சொல்கிறபோது சிரிப்புடன் அழுகையும் சேர்ந்தேதான் வருகிறது.   இரட்டைக்குவளை முறையை ஒழித்தோம். இப்போது எல்லாரும் தேநீர் குடிக்க  ஒரேமுறை பயன்படுத்தும்  ஞெகிழிக் குடுவைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். நவீன தீண்டாமை.

                      இப்படி எல்லாக் கவிதைகளையும் வாழ்வின் அடையாளத்தையும், அரசியலையும் பேசக்கூடிய கவிதைகளாகக் கொண்டு அதியனின் தொகுப்பு மிளிர்கிறது. கடந்த ஆண்டுகளில் தலித் இலக்கியம் தேவையில்லை எனப் பேசுபவர்களின் பட்டியல் நீள்கிறது. அதேபோல் தலித் இலக்கியம் தற்போது நீர்த்துப்போய்விட்டது எனவும் சொல்கிறார்கள். இதனால் பல தலித் எழுத்தாளர்கள் பொது அடையாளங்களை நோக்கி நகர்கிறார்கள். இச்சூழலில் நம்பிக்கைத் தரக்கூடிய ஒரு கீற்றாக  இன்னும்  எழுதப்படாத எத்தனையோ வாழ்க்கை அப்படியே இருக்கிறது  எனச் சாட்டையைச் சொடுக்கும் வீரியத்துடன் வந்திருக்கும் ஒரே தொகுப்பு  அதியனின் அப்பனின் கைக்களால் அடிப்பவன்.

# #

அப்பனின் கைகளால் அடிப்பவன் – கவிதைத்தொகுப்பு – அதியன் – வெளியீடு: நறுமுகை, 29/35 தேசூர் பாட்டை, செஞ்சி – 604 202. 94861 50013. – விலை: 60 – பக்.80.

அதியனின் அலைபேசி எண்: 99401 61184.

###

 ( இக்கட்டுரை குமுதம் தீராநதி - ஜூலை இதழில் வெளியாகியுள்ளது.பக்:49-50) 
நன்றி! தீராநதி.

பாடகர் செந்தில் வேலன்

பாடகர் செந்தில் வேலன் திருவண்ணாமலை மாவட்டம், செங்கம் - அருண் கிருஷ்ணா கலை அறிவியல் கல்லூரி முதல்வராக பணியாற்றுகிறார்.

அண்மையில் களவாணி படத்தில் பிரளயன் எழுதிய நாடகப்பாடல் ஒன்றைப் பாடியிருந்தார் (இந்த பாடலைக் கேட்க அருகே உள்ள லிங்கைச் சொடுக்குக) http://www.thiraipaadal.com/tpplayer.asp?sngs='SNGSKU0009'&lang=ta

10 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக த.மு.எ.க.ச மேடைகளில் வைகறை கலைக்குழுவினரோடும், தனியாகவும் பாடிவருகிறார். இவர், தமிழ் திரையுலகம் இன்னும் பயன்படுத்தவேண்டிய சிறந்த ஆளுமை.

06.05.2012 அன்று நறுமுகை சார்பில் செஞ்சியில் நடைபெற்ற நாவல் குமாரகேசனின் இரண்டு நூல்களின் வெளியீட்டு விழாவில் அவர் நான்கு பாடல்கள் பாடி அனைவரையும் கவ்ர்ந்தார்.

அவரைச் சிறப்பிக்கும் விதமாக அப்பதிவை இங்கே பதிவு செய்கிறேன். 
( அவருடன் தொடர்புகொள்ள... 9442311491 )

1.அழுகுரல் சத்தம்...

http://www.youtube.com/watch?v=ETpdeJe96so
2.ஆடல் பாடல் பேச்சில் எல்லாம்...

3. எனக்கெனவே ஒருத்தியவ....

இப்பாடலை எழுதியவர் : பேரா. முனைவர் வே. நெடுஞ்செழியன், திருவண்ணாமலை.

( குறிப்பு: விரைவில் பேராசிரியரின் பாடல்கள் ஒலிப்பேழையாக வெளிவர இருக்கிறது. )

4. மல்லுவேட்டிக் கட்டிக்கிட்டு...
.

நாவல் குமாரகேசன் கவிதைகள்

 நாவல் குமாரகேசனின்  சுழிக்காற்று என்ற புதிய கவிதை நூலில் இருந்து...


1.
 எதிர்பாராமல் பெய்த
 பெரு மழையால்
 குளத்தில் நீர்மட்டம்
 உயர்ந்து கொண்டிருந்தது

 பக்கம்பாட்டு விவசாயிகள்
 மகிழ்ந்து போனார்கள்

 இனம்புரியாத கவலையில்
 மூழ்கிக்கிடந்தது
 குளத்துக்குள்ளிருந்த வேலமரத்தில்
 கூடுகட்டியிருந்த மைனா...!

2.
 நாலணா எட்டணா
 அடுக்குப் பானைக்குள்
 மறைத்து வைத்திருப்பாள்
 பாட்டி

 அஞ்சும் பத்துமாக
 மடியில் பத்திரப்படுத்தியிருப்பார்
 தாத்தா

 பத்தும் இருபதுமாக
 செலவுப் பெட்டிக்குள்
 ஒளித்து வைத்திருப்பாள்
 அம்மா

 பலகாலம் இவர்கள்
 அப்பாவிற்குத் தெரியாமல்
 மறைத்தும் ஒளித்தும்
 வைத்திருப்பார்கள் காசை

 அப்பா மட்டும்
 ஐம்பதும் நூறுமாய்
 எல்லோருக்கும் தெரியும்படி
 ஒளிக்காமல் வைத்திருப்பார்
 கள்ளுக்கடையில் கடன்?
#


narumugai jra

குறிஞ்சிவட்டம் 47

 

narumugai jra

புதுக்கவிதையில் பேச்சு மொழி

தமிழ்ப் புதுக்கவிதைகளின் பேச்சு மொழியும் 
அவற்றின் தனித்தப் போக்குகளும்
( செந்தில் பாலாவின் கவிதைகளை முன் வைத்து...  )

இல்லோடு சிவா 

இளமுனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்/ சுப்பிரமணிய பாரதியார் 
தமிழியற்புலம்,புதுவைப் பல்கலைக்கழகம்,
புதுச்சோரி - 14.

உலகமயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் என்னும் நவீன வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளுக்குள் மனிதன் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகள் அதிகம்.   இந்நிலையில் வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்களையும், புதிர்களையும், அடக்கு  முறைகளையும், மன உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்துவதாக, படைப்புகள் கருக்கொள்கின்றன.

இத்தகைய சூழலில் வாழ்வின் எல்லாவற்றையும் பூடகமாகவோ அல்லது  நேரிடையாகவே பட்டெனச் சொல்லிவிடும் கருவியாக புதுக்கவிதை உள்ளது.  புதுக்கவிதைகளின் போக்குகளில் பாரதி முதற்கொண்டு பின்வந்த பலரும் பல்வேறு பாடுபொருள்களையும், வடிவங்களையும் கையாண்டுள்ளனர்.  அவ்வகையில் தமிழ்ப் புதுக்கவிதைகளின் போக்குகளில் பேச்சு மொழியிலான கவிதைகள் தனித்த கூறாக இருப்பதை அறிய முடிகிறது.  அதனடிப்படையில் பேச்சுமொழிக் கவிதைகளின் தேவைக்கான காரணமும், அவற்றின் தனித்தப் போக்குகள் செந்தில்பாலாவின் கவிதைகளில் வெளிப்படும் விதத்தையும் எடுத்துக் காட்டுவதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.  பொதுவான எழுத்து மொழியிலிருந்து பேச்சு மொழியிலான படைப்புகள் ஏன் வெளிவரத் தொடங்கின?  என்பது இங்கு சிந்தித்தற்குரியது.

நகரத்தில் இருந்து புறக்கணிக்கப்பட்ட கிராம வாழ்வியலும், மேட்டுக்குடியினரால் புறந்தள்ளப்பட்டவர்களாக தலித்துகளும், ஆணாதிக்கத்தால் கொடுமைகளுக்குள்ளாகும் பெண்களும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகவே உள்ளனர்.காலம் காலமாக இத்தகைய அவலம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிற நிலையில் இவர்களுக்கு  பொதுவான எழுத்து மொழி எந்தப் போர்க்குரலையும் எழுப்பாமல்; அப்படியே எழுப்பினாலும் அது மேட்டிமைத் தனத்தையே காட்டுவதாக உள்ளது.

இதிலிருந்து இவர்களின் வாழ்க்கையை பதிவு செய்யும் ஒரே கருவியாக பேச்சு மொழி  அமைகிறது.  இதனையே தங்களின் விடுதலையின் போர்க்குரலாகவும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் முன்னெடுத்தனர்.

“மனிதப் பண்பாட்டின் ஆரம்பத்தில் ‘சொல்லாடல்’ என்பது செயல்பாடாக விளங்கியது;  இச்சொல்லாடல் எழுத்து மொழியாக மாற்றம் அடையும் போது ‘தனிநபர்வாதம்’  முளைக்கிறது;  கூடவே நிலவுடைமைச் சமூகத்தில் அதிகாரத்திற்கான ஒரு கருவியாக மாறுகிறது”¹  (பூக்கோ - இந்தியன் லிட்ரச்சர்- எண்: 163)என்று  பூக்கோ எனும் அறிஞனின்  கூற்றனாலும்,

“ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் துயரங்களையும், போராட்டக் குரலையும் பேச்சுமொழியிலான கவிதைகளில் காண முடியும்”² எனும் அன்பாதவன் கூற்றினாலும் தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ளலாம்.

ஒடுக்கப்படும் மக்களின் மன உணர்வோட்டங்களை,  இயல்பாக எந்த சொல் அலங்காரமும் இல்லாது கவிஞன் தன் வாழ்வனுபவத்தின் வாயிலாக தனக்கு கைவரப்பெற்ற மொழியில் படைக்கிறான்.  இதனையே மார்க்ஸிய அறிஞர் கோவை ஞானியும்,“பேச்சு மொழியில் இருந்து கூட கவிதை தனக்கான மொழியை படைத்துக் கொள்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள்”³எனக் கூறுகிறார்.

இத்தகைய நிலையிலேயே ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான தனித்த இலக்கிய மொழியாக பேச்சுமொழி நாட்டுப்புறப்பாடல் தொடங்கி தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் தொடர்ந்து இருந்து வந்துள்ளது.  அது தமிழ்ப் புதுக்கவிதையிலும் சாத்தியமாயிற்று எனலாம்.

தமிழ்ப் புதுக்கவிதையின் தொடக்கத்தில் இருந்து இன்று வரை மக்கள் பேசும் மொழியைக்  கவிதையின் இடையிடையே பயன்படுத்தி பல கவிதைகள் வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன.  இத்தன்மையிலிருந்து 1980-களுக்கு பிறகு கவிதையினை முழுக்கவே பேச்சு மொழியில் எழுதுகிற முறை தோன்றி தனித்தப் பாணியாக மாறியது.அவ்வகையில் 1988-ல் வெளியான ‘சனங்களின் கதை’ என்ற பழமலயின் கவிதைத் தொகுப்பு பேச்சுமொழி மற்றும் உரைநடையிலான புதுக்கவிதை பாணியை அறிமுகப்படுத்தியது.  இன்று வரை எழுதி வருகிற அவருடைய தனித்த பாணியை  பேச்சுமொழியிலான கவிதைகளின் தொடக்கம் எனலாம். 

இதனை,

“கவிதையிலும் சரி,  கவிதையை பின் குறிப்புகளுடன் பதிப்பித்த முறையிலும் சரி,  ஒரு ‘புதிய சொல்லல் முறையைத் தொடங்கி புதிய பாணியை உருவாக்கியவர் பழமலய் என்பது இன்று இலக்கிய வரலாற்று உண்மையாகியிருக்கிறது.”⁴என க.பஞ்சாங்கம் குறிப்பிடுவதிலிருந்தும் அறியலாம்.

பழமலய் மக்கள் மொழியும், கவிதை மொழியும் ஒன்றே எனக் கண்டவர்.  இக்கவிதை பாணி தொண்ணூறுகளில் பேரலையாய் பரவிய தலித் இலக்கியத்திற்கும் வித்திட்டது எனலாம்.  இதன் விளைவாக பலர் தங்களது ஊரையும், உறவையும், நினைத்துப் பார்த்து அவற்றிலுள்ள கவிக்கூறுகளைப் படைப்பாக்கினர்.  அடக்கு  முறைகளுக்கு எதிரான கலகக்குரலாக தலித்திய கவிதைகளும் பல வெளிப்பட்டன.  இத்தகைய நிலையிலேயே செந்தில் பாலாவின் கவிதைகளும் அமைகின்றன.  இவர் கிராமிய மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வியல் பதிவுகளை தன்னுடைய கவிதையாக்கியுள்ளார்.

செந்தில்பாலா

இவர் விழுப்புரம் மாவட்டம், செஞ்சி வட்டத்திலுள்ள நெகனூர்-புதூர் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்.  ஓவியம், கவிதை, குறும்படம் என்ற மூன்றிலும் தனது நவீன முகத்தைப் பதித்து வருகிறார்.‘நடவு, கல்வெட்டு பேசுகிறது, சிறகு, அணி, வடக்குவாசல், தூறல், ஆயுத எழுத்து, உழைப்பவர்ஆயுதம், நறுமுகை’ என பல சிற்றிதழ்களில் எழுதி வருபவர்.  இவருடைய கவிதைகள் ‘கதைகள் தீர்ந்த போது அம்மா சொன்ன கதைகள்’ என்ற தலைப்பில் செஞ்சி நறுமுகை வெளியீடாக 2007-ல் வந்துள்ளது.  இத்தொகுப்பானது செஞ்சி வட்டாரத்திலுள்ள கிராம மக்களின் வாழ்க்கையையும், அவர்களினூடே பின்னிப் பிணைந்துள்ள மண்சார்ந்த பேச்சு மொழியினையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கிறது.  இதுவே இதன் தனித்தப் போக்காகவும் உள்ளது.  இதனை இத்தொகுப்பின் தலைப்பு, வழக்காறு, உறவுச் சிக்கல்கள், கதைக்கூறுகள், கிராமியப் பெண்களின் நிலைப்பாடுகள், கல்விமுறை, சாதிய ஒடுக்குமுறை என்பனவற்றைக் கொண்டு அறியலாம். 

தலைப்பு :  (கதைகள் தீர்ந்தபோது அம்மா சொன்ன கதைகள்)

பொதுவாக கிராமங்களில் கதை சொல்லும் மரபு இருந்து வருகிறது.  அதில் ராசா கதைகள், விலங்கு ககைள்,  பேய் கதைகள், அதிசய கதைகள் என பல கதைகள் சொல்லப்படுவதுண்டு.  இவை அடிக்கடி சொல்லப்பட்ட கதைகளாகிற போது கதைகள் தீர்ந்து போகின்றன.  புதியதாய் கதை கேட்டு அடம் பிடிக்கிற குழந்தைக்கு தாய் தன் துயரங்களையே கதையாக்கி சொல்வதையே இத்தலைப்பு உணர்த்துகிறது.  இதனை,

‘பாட்டி கதைகளை விட

அம்மா சொன்ன கதைகள் அதிகம்

கதைகள் தீர்ந்த போது சொன்ன கதைகள்

அவளுடையதாய் இருந்தன

…………………………………..

…………………………………..

பாட்டி கதைகளை விட

அம்மா சொன்ன கதைகள் அதிகம்’⁵ - ப.18

என்ற தலைப்பு தேர்விற்கான இக்கவிதையிலிருந்து அறியலாம்.

வழக்காறு :

ஒவ்வொரு வட்டாரமும் ஒரு வழக்காற்றினைக் கொண்டுள்ளது.  “வழக்காறு என்பது மக்களின் தொழில், சடங்குகள், நம்பிக்கைகள், வழிபாடுகள், கலைகள் ஆகியவற்றின் வாயிலாக வெளிப்படுகிற சொற்கூறு”⁶ என ஆ. சிவசுப்பிரமணியன் கூறுகிற அடிப்படையில் செஞ்சி வட்டார வழக்காற்றுச் சொற்களாக,

செரங்கா   - கையளவு (சிறிதளவு),

பலுக்கி    - தண்ணீரை பரவலாக விசுறுதல் அல்லது அடித்தல்,

வெசாலம்  - தெருவை அடைத்தபடி ஓடுதல் போன்றவையும்,

வேளாண்மை சார்ந்த வழக்கு சொற்களாக,கல்லாங்குத்து, துண்டு, மென, கெனத்து மோடு,  வாபூட்டு, கல்லாஞ்சரடு, மோழி போன்றவையும்,

மரப்பெயர்களாக, காட்டுவா, இளப்பம், பூவரசம், நொனா, வாழ, தேக்கு, ஆகியவற்றையும் பதிவு செய்கிறார்.  இவற்றின் வழி கிராம வாழ்வியலை உணரமுடிகிறது.

உறவுச் சிக்கல் :

கிராமங்கள் உறவுகளால் இணைந்தவை, குடும்பகளே கிராமங்களின் உயிர்களாக உள்ளவை.  தந்தை - மகன்,  தாய் - மகள்,  கணவன் - மனைவி, மாமன் - மைத்துனன்,  பங்காளிகள் என உறவுகள் ஒன்றோடென்று பின்னிப் பிணைந்தவை.  ஆயினும் அவர்களுக்குள் ஏற்படுகிற முரண்பாடுகளும் பல.  தந்தை - மகன் உறவு நிலை முரண்பாட்டை

‘அறுத்துக்க கூடாதுன்னு

புடுங்க முடியாத மல்லாட்டைய

சரவுசரவா தண்ணி பலுக்கி புடுங்கியும்

அறுத்துகினு போறத

கலகட்டால நோண்டி

பொறுக்கி எடுத்துட்டு

கடைசியா

புட்டுகூட எடுத்து

தப்பு மல்லாட்டையையும்

பொறுக்குற தாத்தா

அறுத்துகினு தனியே வந்த

அப்பாவ சேக்கவே இல்ல.’⁷ - ப.30

என தங்கள் வாழ்வின் வேளாண்மை சார்ந்த பதிவுகளோடு உறவுப்பிரிவை இணைத்தே காட்டுகிறது.

கதைக்கூறு :

கதைக்கூறு என்பது தனித்த இலக்கிய வடிவமாயினும், இப்பேச்சு மொழியிலான கவிதைகளிலும் கதைக் கூறுகள் இடம்பெறுகின்றன.  “பழமலயின் முதல் தொகுப்பே ‘சனங்களின் கதை’ என்பதாகவே உள்ளது.  அதில் பழமலயும் தன் மக்களின் கதைகளையே கவிதையாக்கியுள்ளார்.  செந்தில் பாலாவின் இக்கவிதைகளிலும் கதைக்கூறு இயல்பாக அமைந்துள்ளது.

‘கொல்லையில நடந்த வேறு ஒரு சண்டையில்

மண்ணை வாரி விட்டது பற்றி

இப்போது மறந்திருப்பார்

தாத்தா’………………… ப.7 என்றும்

‘முன்னே ஒரு செரங்கா

பின்னே ரெண்டு செரங்கா என

ஒரே பல்லாவில்

இருவரின் அரிசியும் பொங்க

படையலாகும் பொன்னியம்மன் கோயிலில்’…………… ப.8

என்றும் வாசகர்களுக்கு கதை சொல்லுகிற பாணியில் அமைத்து கவிஞர் கவிதைகளாக்குகிறார்.

ஊர் கதைகளைப் பேசுகிற கிராமவாசிகளைப் பற்றி குறிப்பிடுகையில்

‘பயிர மேயாதபடி

ஏர் மாட்டுக்கு

வா பூட்டு போட்டு

லதக்  புதக் கென்று

கலப்பசால் ஓட்டும்

இவர்கள் வாய்க்கு

ஒரு பூட்டும் போட்டுக் கொள்வதில்லை

ஊர் கதையை மேயாதபடி’⁹ ப.45 என்பதனாலும் அறிய முடிகிறது.

பெண்களின் நிலைப்பாடு : 

கிராமங்களில் வாழக்கூடிய பெண்கள், ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் தொடரோட்டத்திலேயே வாழ்கிற அவலம் தொடர்ந்து கொண்டு தான் உள்ளது.  அவர்களை உயிர்களாக கூட மதிக்காத ஆண் மன நிலையை,

‘ஆனத்தூர் கருமான் வீட்டிற்கு

ஆள் அனுப்பி

குளம்பு தேய்ந்து

நொண்டின மாட்டுக்கு

லாடம் கட்டின அப்பாவுக்கு

தோன்றுவதே இல்லை’…………

அம்மாவுக்கு செருப்பு வாங்கி தர’ ப.40 எனும் கவிதையும்,

‘பாட்டிகதைகளைவிட

அம்மா சொன்ன கதைகளே அதிகம்’ -ப.18

எனும் கவிதையும் கவிஞரின் மூலமாக யதார்த்தமாக பதிவாகின்றன.

சாதிய ஒடுக்குமுறை :

அநீதிகளை எதிர்ப்பது போராளியின் ஒரு குணமாக விளங்குகிறது.  தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் கொடுமைகளுக்கு எதிராக கலகக்குரல் எழுப்புகிற படைப்பாளியும் ஒரு போராளியே.  இந்நிலையிலேயே தலித்திய படைப்பாளர்கள் பலரும் எழுதி வருகின்றனர்.  பேச்சு மொழிக் கவிதைகளில் வசை சொற்களும் வந்து அமையும்.  இவருடைய கவிதைகளில் வசை சொற்கள் இல்லையென்றாலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே காணப்படுகிற அடிமைத்தன அடையாளத்தை பதிவு செய்கிறது.  அதனை, அம்மக்களின் இயல்பான பேச்சு மொழியைக் கொண்டு தனது கவிதைகளின் மூலம் ஆதிக்க சமூகத்தின் காதில் இடியோசையை எழுப்பியுள்ளார்.  அவற்றின் பதிவுகளாக,

‘நடப்பு, அறுப்பு, களவெட்டு

எந்த வேலையாக இருந்தாலும்

சின்ன கொழந்த வீட்டுல

இருந்துதான் தொடங்கும்

……………………………

வேலையில  இடையிடையே

தாகமெடுத்தவளெல்லாம்

தாளாய்போய் தண்ணீர் குடிப்பா

……………………………

சின்னக் கொழந்த கெழவி மட்டும

தொனைக்கு ஆள் கூப்பிடும்

சொம்புல மொண்டு

தூக்கி ஊத்தறதுக்கு’……….. ப.27

எனும் கவிதை தலித் மக்களிடையே அவர்களின் உழைப்பையும் கொண்டு, ஒதுக்கப்பட்டவர்களாக ஆக்கியுள்ள ஆதிக்க அரசியலை வெளிப்படுத்துகிறது.

நெகனூர் கூத்து என்கிற தலைப்பில் எழுதியுள்ள கவிதையான

‘மகாபாரத கூத்து

பார்த்து சென்றவர்கள்

பிரமாதமென்றனர் கண்ணன் வேடம்

அற்புதமோ அற்புதம்

உபயக்காரர் வீடு போன போதுதான்

உடைந்தது குட்டு

சண்டை

பின் எல்லோரும் பாயில்

ஒருவன் மட்டும் தரையில்’ ப.19

இதில் இன்னும் கிராமங்களில் இருக்கிற மேட்டுக்குடி மக்களின் ஆதிக்கத் தனத்தையும் தலித் மக்களின்  பிரச்சினைகளையும் அறியலாம்.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பேச்சு மொழிகளாக கவிஞர் பதிவு செய்கிற சொற்களினூடான கவிதை, ‘த, ஒன்தா த, நில்லு த, நானும் வரன், இன்னாத கூப்ட கூப்ட போயிகினே கிற’¹⁴ ப.62 என்று  தன் மக்களின் மொழியையே அப்படியே பதிவு செய்கிறார்.

“அடிமை வாழ்வை, அடக்கு  முறைகளை, உயிருள்ள மனிதர்களாகவே மதிக்காத அதிகார பீடங்களை, மத  ஆளுமையை சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கி தன்பக்க நியாயத்தை உணர்த்தும் வகையில் பொங்கி எழுகின்ற தலித்துகளின் குரல் பேச்சு மொழியாகத்தானே இருக்க முடியும்”¹⁵ - ப.25

என்கிற அன்பாதவனின் கூற்றும் இங்கு பொருத்திப் பார்க்கத்தக்கது.

முடிவாக பேச்சு மொழியிலான கவிதைகளின் போக்குகள் மண்சார்ந்த பல்வேறு பதிவுகளாக அமைகிறது.  அதில் செந்தில் பாலாவின் கவிதைகள்  செஞ்சி வட்டார மக்களின் பேச்சு வழக்கினையும் அவர்களுடைய வேளாண்சார் மரபுகளையும் தெளிவாக படம் பிடித்து காட்டுகிறது.  அதைக் கவிதைகளில் நோக்குகையில் வழக்காறு, கதைக்கூறு, கிராம வாழ்வியல் பதிவு, வேளாண்  மரபு, உறவு முறை, பெண்களின் நிலைப்பாடுகள், சாதிய அடக்குமுறை போன்ற போக்குகளின் மூலம் அமைந்துள்ளதை தெளிவாக அறிய முடிகிறது.

அடிக்குறிப்பு :

1. க. பஞ்சாங்கம் கட்டுரைகள் (இன்றைய இரட்டை மொழி தமிழின் சிக்கல்).

2. அன்பாதவன் - தீ இனிது, நீர் இனிது.

3. அன்பாவன் - கவிதையின் திசைகள்.

4. ஆ. சிவசுப்பிரமணியன் கட்டுரைகள் - வழக்காறுகள்

5. அன்பாதவன் - தீ இனிது, நீர் இனிது.

துணை நூற்பட்டியல் :

1.  செந்தில் பாலாவின் - (கதைகள் தீர்ந்த போது அம்மா சொன்ன கதைகள்).

2.  பழமலய் கவிதைகள் - கவ்யா - சண்முக சுந்தரம்.

3.   தீ இனிது, நீர் இனிது -  அன்பாதவன்.

4.  கவிதையின் திசைகள் - அன்பாதவன்.

5  இருபதாம் நூற்றாண்டு தமிழ்க் கவிதை புதிய போக்குகளில் தோற்றம் வளர்ச்சி    - து. சீனிச்சாமி.

6.  ஒரு விமர்சகளின் பார்வையில் - க. பஞ்சாங்கம்.

7.  க. பஞ்சாங்கம் கட்டுரைகள் (நவீன வாசிப்பு கோட்பாடுகள்).